De vleesjesfabriek

OF Hoe maar weer eens duidelijk wordt dat kinderen je leven op z’n kop zetten…

 

Terug van weggeweest sta ik met de kinderen in de file. Op zich niets bijzonders,  in Maastricht wordt gewerkt aan de A2.

Terwijl we rustig aanschuiven verschijnt naast ons een vrachtwagen met levende varkens. Ach nee, denk ik, want ik vind dat zielig.

Na een minuutje langs de roze beestjes te hebben voort geschuifeld klinkt vanaf de achterbank; ‘Mama, waar gaan die varkentjes naartoe?’

‘Lekker op vakantie’ is het eerste antwoord dat me te binnen schiet. Kunnen mijn kindertjes al tegen de harde werkelijkheid? Of ben ik te beschermend en vinden ze dit heel normaal? Ik twijfel!

Het was overigens de oudste die de vraag stelde. Ze is van baby af aan al niet dol op vlees, daarbij is ze nogal doortastend…

Vandaar dat ik maar besluit om de waarheid te vertellen.

Ik vertel mijn kinderen dat de varkentjes naar een fabriek gaan waar ze doodgemaakt worden en er hamburgers van ze wordt gemaakt.

Zodat de mensen vlees kunnen kopen bij de slager of in de winkel. Want zo is het nou eenmaal…

Even is het stil. Dan vliegen de ‘gatvers’ en ‘zieligs’ door de auto. Die zijn dus afkomstig van de oudste. Dat vermoedde ik al, maar aan de andere kant blijft het stil.

Dan zegt de jongste (toen 4 jaar); ‘dus ze gaan naar een vleesjesfabriek, en als ze de varkentjes niet doodmaken, kunnen de mensen geen vleesjes eten!’

Tsja, daar is niets tegenin te brengen. Maar de oudste zit erbij te huilen…

De zo verschillende karakters en reacties van twee kinderen uit hetzelfde nest, geeft me stof om na te denken.

Toen ik nog geen kinderen had, leefde ik m’n leven, het ging zoals het ging en daar dacht ik verder niet zoveel over na.

Ik at bijvoorbeeld vlees en vond dat heel normaal. Tot ons eerste kind geboren werd, ze houdt gewoon niet van vlees. Punt.

In eerste instantie vonden we dit vervelend en lastig maar we moesten wel op zoek naar recepten zonder vlees. Later begonnen we ons er steeds bewuster van te worden dat ook wij  het absurd vinden om levende dieren dood te maken en ze op te eten. Zeven jaar later zijn we happy vegetarisch!

Alleen de jongste is dol op knakworstjes, en daar hebben we ook respect voor.

Respect voor je kind, en ze de mogelijkheid geven zichzelf te zijn, daar krijg je heel veel voor terug.

Daar geef ik graag mijn oude overtuigingen voor op.

Kinderen zijn spiegeltjes, ze maken je bewust.

En ik vind het prachtig!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s